Vandaag ben ik jarig en start weer een nieuw levensjaar. Het 7e kruisje staat. Ik ben een gelukkig mens dat ik besta.
Nu meer dan 25 jaar geleden was ik ook jarig, de dag na de aanval op het vrije Westen. Extremistische Jihadstrijders vielen hun duivel Amerika aan. Het symbool van het kwaad. Zover de cijfers kloppen zijn er zeker 2977 mensen omgekomen tijdens de aanval en in de nasleep staat de teller op 9000. Het instorten veroorzaakte een golf van vergiftigde stoffen die een aantal New Yorkers fataal zijn geworden. Zo’n 12.000 mensen ten gevolge van de daad gestorven en nog een onbekend aantal met meer of mindere gezondheidsklachten.
Het was een kantelmoment in de recente geschiedenis. We gingen van de ene op de andere dag onze medelanders die in de jaren 60 vorige eeuw hier wat wortels hadden geschoten op een andere manier aankijken. Zou hij ook,,,,
Nu 25 jaar later is dat niet minder geworden. Het lijkt wel of het niet meer lukt om onbevangen zijn, open te staan voor een andere cultuur. Het lijkt nog verder te gaan omdat mensen die anders zijn dan ik (lhbtq+) soms ook moeten vrezen voor een beperking van vrijheid. Een president die per decreet zo’n 350 miljoen mensen naar zijn hand wil zetten zet daarin de toon.
Natuurlijk wordt ik gevraagd wat ik zou willen krijgen voor mijn verjaardag. Nu… Zoals gezegd: ik ben een gelukkig mens dat ik besta en heb niet zoveel meer te wensen, of toch?
Als ik wat zou wilen, dan is het niet iets om vast te pakken, maar misschien kan ik nog iets gelukkiger zijn als we elkaar bemoedigen in het weer wat onbevangen zijn en elkaar wat ruimte en vrijheid gunnen om anders te zijn. Terroristen zullen er altijd zijn, die bestrijden we, maar laten we elkaar niet verliezen.